انتظار

سلام

چند روز پیش قرار بود بعد از کار به یک مهمانی بروم. با یکی از دوستان جلوی خانه اش قرار گذاشتم تا او را هم با خودم ببرم. از قضاکاری برایم پیش آمد و چند ساعت(!) دیرتر به قرار رسیدم. تصور می کردم او آماده باشد؛ اما این طور نبود. از در که وارد شدم، بعد از سلام گفت: «خیلی منتظرت شدم!» بعد تلویزیون را خاموش کردو تازه تصمیم گرفت که شروع کند به لباس پوشیدن!

با خودم گفتم انتظار ما برای ظهور امام زمان هم همین طور است. از یک طرف دست روی دست گذاشته ایم و زندگی خودمان را می کنیم و از طرف دیگر فریاد می زنیم که آقا جان کجایی؟ کی می آیی؟ این طوری راه به جایی نمی بریم. به قول معروف «منتظر مصلح، خود باید صالح باشد.»

البته که دعا و زیارت و توسل به حضرت صاحب الزمان لازم است، اما کافی نیست. امام زمان مانند پدری مهربان است که هر شیعه ای می تواند با وی رابطه عاطفی بر قرار کند، مشکلاتش را با او مطرح کند و از او کمک بخواهد؛ اما یکی از نشانه های دوستی این است که محب کم کم شبیه محبوبش می شود. ما هم اگر ادعای دوستی و پیروی حضرت مهدی را داریم باید هر روز کمی بیشتر به ایشان شبیه شویم.

بیایید شیعه ای باشیم که اماممان به ما افتخار کند.

ارادتمند

محمدرضا

/ 1 نظر / 5 بازدید
برنتنم

اینهایی رو که اینجا نوشتی بهشون اعتقاد داری واقعا؟؟؟ وحشتناکه به هم چین چیزهایی اعتقاد داشتن