تقدیم به همه معلم های خوبم

به رخسار تو که می نگرم در عمق چشمانت غمی غریب می بینم. نه اندوهی دنیایی؛ که دغدغه ای از جنس دلسوزی... که معلمی شغل انبیاست.

این این روزگار امتداد می یافت؛ روزگار کنار هم بودن. ما شیطنت کنیم و تو فقط تحمل! کاش هر روز، روز معلم بود تا بی بهانه سر به شانه ات گذارم و درد دل کنم؛ یا زیر لب بگویم: «معلم عزیزم! دوستت دارم.»

/ 0 نظر / 18 بازدید